BABA

koca-001.jpg

Cumartesi Yazıları - 32


“ ...bir baba sesidir, notaları değiştiren.”

BABA


Bana baba diyorlar anne, çok korkuyorum. Babanın büyüklüğünü ben içimden bilirim. Boşluğunu ölçecek bir metre, köşesindeki mindere yerleşecek bir gövde, sesine benzeyen bir tını bulamamıştım; kaybettikten sonra...

Günün ışımasını,tarladaki ekinlerin bahçedeki yoncaların büyümesini, gölü dolduran suyu, kuzuların yetişmesini, pazardaki sebzeleri ben hep ondan bilirdim.
Doğru da bilirmişim, o gidince ona ait olanlar da bir bir bıraktı bizleri.

Bana baba diyorlar anne, çok korkuyorum. Benim baktığım gözlerle bakıyorlarsa, eririm. Benim beklediğim gibi bekliyorlarsa, gitmeden gelirim.
Benim seslendiğim gibi sesleniyorlarsa, müzikler boşuna...

Bana baba diyorlar anne, çok korkuyorum. Ya rükuya eğilip secdeye kapandığımda dağlar hareket etmezse, onlar da başlarını eğmezse... Beni uzaktan gördüğünde kavakların dalları hoşgeldin demezse hışır hışır...
Gölün kurbağaları gölgemi gördüklerinde oynaya oynaya suya atlamazlarsa... Nasıl inanacaklar benim baba olduğuma?

Bana baba diyorlar anne, çok korkuyorum. Babasını kaybedince anlıyormuş insan, baba olduğunu. Ne kadar yol varsa hepsinden sorumlu olduğunu. Bir çocuğun iki nefesi arasında nefessiz kaldığını.
Geldiğimiz yeri bilmeseydik, belki gideceğimiz yeri de şaşırırdık.

Yolun sonundaki menzili varedene  şükürle...

 

Hayati Koca

20.01.2018, Adana

 

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.