Liyakat Ve Adalet Arayışında Son İntihar: Yabancı Hakem

“…tam düşecekken tutunduğum tuğlayı kendime Rabb bellemeyeceğim.” (İ. ÖZEL)

Bizden yana, bize göre, bize yarar, bizim için ise her şey iyi; değilse her şey kötü. Her yönüyle bir imparatorluk bakiyesi olmakla övündüğümüz ülkemizin geldiği son nokta: Liyakat ve adalet arayışında yabancıya mahkum olmak, mahkum kalmak veya mecbur göstermek.

Defalarca söyledim, böyle büyük kararlar bir kişinin, birkaç kişinin inisiyatifine bırakılamaz. Bu sürdürülemez, önlenemez yerlere gider. Aynı hassasiyet her yerde, her işte, ligden düşme veya kupa maçları gibi müsabakalarda da istenirse ne yapacaksınız?

Kulübümüzü yabancı biri yönetsin, siz yönetemiyorsunuz denilirse; davama yabancı bir hakim baksın, sizin adaletinize güvenmiyorum denilirse…
Sizin basit gördüğünüz her şey büyük bir yangındaki kibrit çöpü işlevinde olabilir.

Türkiye Süper Liginde maç yöneten hangi hakem bu hafta ve bundan sonra özgüvenli olabilir? Kendini nasıl tanımlar ve hisseder? Yapılanın nasıl bir anlam katmanı oluşturduğunu, oluşturacağını hiç düşündünüz mü?

Yıllarca, ki VAR uygulamasının olmadığı dönemler daha vahimdi, hakem hatalarından hatta kasıta varan kararlardan en çok mağdur olan takım/takımlar vardı. Maç sonrasında saatlerce stat da bekletilen hakemler olmuştu, o maçları da yeniden oynatıp o çok güvendiğiniz yabancı hakemlere emanet edecek misiniz?

Sözün ve kararın anlamı, yansıması ilk göründüğü gibi masum olmayabilir. Hak ve adalet arayışı güçten, güçlüden yana değil bilakis gücün ve güçlünün karşısında olursa kıymetlidir.

Söz ve kararlar; uzun bir geçmiş, birikim, gelenek göz önünde bulundurularak yarın çok geç olmadan bugün tekrar düşünülmelidir.