“…senden bir hatıra bana bu şarkı/ Bir gün gitsen bile hatıran yeter.”

Bu Bir Ferdi Tayfur Vedasıdır

Bir tarih, bir dönem, bir örf, bir anlayış ve yaşam şeklinin sesiydi. Müslüm Gürses ve Orhan Gencebay gibi onun da yeri doldurulamayacak. Biraz halk müziği daha çok arabesk müziğin ustalarındandı; rahmet olsun.

Sevgilerin, aşkların öyle ayan beyan söylenemediği zamanların sesiydi. Herkesin okulda, mahallede, fabrikada sevdiğini söyleyemediklerine akşamdan geceye kadar dört duvar arasında onunla beraber haykırdığı zamanlardı. İçten söyledi. İçine sinmeyen hiçbir parçayı seslendirmedi. 80’li, 90’lı kuşakların üç atlısından biriydi. Yeni yeni önü açılan, iş sahaları genişleyen Türkiye’nin gücüne güç katmak için Anadolu’nun köylerinden kalkıp büyük şehirlere gelenlerin yoldaşıydı, sırdaşıydı, sözcüsüydü. Özellikle göçle büyük şehirlere gelenlerin akşama kadar bilek gücüyle çalıştıkları işlerden sonra bir yürek gücüyle, yürek sesiyle dinlemeyi, dinlenmeyi seçtikleri kişiydi. Gençleri eve bağladı, sokaklardan çekip aldı. Ferdi Tayfur’u dinlemek için evden çıkmadılar. Bir kasetin iki yüzüne da aynı şarkıyı çektirdiler. Kasetin orijinalini alamadılarsa, çekme kaset yaptırdılar. Dinlediler, dinlediler, bir daha dinlediler; sonra kendilerine, daha sonra başkalarına söylediler.

Güzel günlerin, gizli sevdaların, sessiz, habersiz ve uzaktan sevenlerin adıydı Ferdi Tayfur. Onlarla kıymetlendi saz, söz ve aşk. Ucuz olmadı, her yerde bulunmadı, her yerde görünmedi. Kıymet azda ve ısrardaydı, aynı yerde kaldı.

Şimdi dünya sürgününü tamamladı. Mübarek ayların başladığı günlerde Hakk’a yürüdü. Türk müziğinin, sanat camiasının ve sevenlerinin başı sağ olsun, rahmet olsun.