REDD-İ MÎRAS
1980 öncesi

İnkâr etti, vereseler
Tarihî mirası.
Saraylar, kervansaraylar
Tekkeler, dergâhlar
Mektepler, medreseler
Kaldılar, sahipsiz

Raflarda paslandı
Cilt, cilt eser.
Okurlarını beklerlerken
Çürüdüler, teker, teker.
Kitap dolu kütüphaneler
Kaldılar, okursuz

Öyle bir acı ki, ölümden beter.
Hüner örneği, kürsüler, minberler
Nakkaşın göz nuru,
Ebrular, minyatürler, tezhipler
Sedef, gümüş kakmalı rahleler
Kaldılar, öksüz

Adımıza ün olan, unvan olan
Sülüs, rik’a, nesih, kûfî yazılar
Hattatlarını arıyorlar, boşuna
Kırıldı kamışlar, kalemler
Kurudu üstatların elleri
Kaldılar mecalsiz

Karardı baharlar
Soldu, güller
Sustu, Hakk’a adanmış gönüller
İlâhî, na’t okuyan bülbüller
Lal oldu
Kaldılar dilsiz

Yüreğimiz yanık
İçimiz buruk
Kolumuz, kanadımız kırık…
Boğazımızda düğümlenen
Son hıçkırık:
Yetim dergâhlarda bestelendi

İrfan Küçükköy