Sevmek güzeldir ama tehlikelidir:

Severek zehirleriz kendimizi.

Sevdiklerimizden kaparız en öldürücü zehri.

Hiçbir kapı daha geniş açılamaz güven kapısından,

ancak sevdiklerimiz girebilir bu eşikten içeri.

Bir tek sevdiklerimiz delebilir

üstümüze geçirdiğimiz o çelik zırhı.

Sevgi tehlikelidir:

Baş edemeyeceğin bir girdapta ölümdür nihayetin:

Sevgi çıkarır ortaya

en koyusunu ihanetin.

Sevgi yer adamı, bitirtir.

Görünce şaşırırsın severek çekebildiğin kederi, derdi.

Hiçbir illet yoktur aslında söküp atamayacağın içinden,

cerrahın alamayacağı ur kalmadı bu yüzyılda

severek kendimize zerk ettiğimizden başka.

Seversen çekilir tenden can:

Sevgidir boşaltan damarını, iliğini?

Seversen unutursun bildiklerini:

Severek geçersin ateşin içinden:

Sevgidir ölümün en koyu rengi.

Hep açık kalır, dolduramazsın

sevdiklerinin içine açtığı o boşluğu.

Hiçbir keder daha öldürücü olamaz;

beslenmemişse ihanetin suyundan.

Vazgeçemediğini, terkedemediğini görürsün

birçok huyundan:

Kendine gelemezsin;

tüketemezsin içinin mesafesini.

Severek yakarız kendimizi;

salkım salkım duman çıkar burnumuzdan.

Ben seni sevdim, kötü sevdim.

?Abi? dedin girdin gönül kapımdan.

Sen şimdi biliyorsun, aramayıp sormayınca

bir merminin yiv açarak içimde ilerlediğini.

Ama bilmiyorsun ağabeyler

onlarca mermiye rağmen

ölmediği için abi.

Bilmezsin ki hala taşıdığımı böğrümde senin hançerini;

Bilmezsin ki ağabeyler kardeşlere yedirir yüreğini;

Bilmezsin ki böyle aziz bir sevgiyi herkese vermezler;

Bilmezsin ki ağabeyler ölürler kaybedince kardeşinin birini.

Sanma ki ben bunları kolay unuturum:

Ben bir sevgiden ancak, daha çok severek kurtulurum.

Kardeş!

Bak, henüz ölmedim hasretinden:

Sen yine bildiğin gibi sergile kardeşliğini?

Ahmet Yürekli

Üsküdar, 26.06.2010