İyi okur ışıldar

Hayatın köşe başlarını, ana duraklarını kollayan bir şairim.

Kültür endüstrisinin ve medyanın emrine girip ışıklı caddelerde görünmeye çalışanlar ve göz alıcı vitrinlere takılıp kalanlar hayal kırıklığı yaşıyorlar. Onlar, günü gün ediyor olabilirler ama eserleriyle yarına kalmayacaklar.

Hep tetikte oldum, zira hayatta kalmam, sınırları aşmamam, taşkınlık, azgınlık yapmamam buna bağlıydı. O yüzden hayatın köşe başları ve ana duraklar önemliydi. Fantezilerle, parlak ışıklarla vakit geçirecek bir aymazlığı göze alamazdım ne vaat ederse etsin..

Daha erişkin yaşlarda ise tüm bu gerçeklerin yanında entelektüel bir tercihti benimki: Basit, yalın ve mütevazi bir hayat talebi, karbon ayak izi en küçük hayat talebi, çocuklarıma, yakınlarıma ve ihtiyaç sahiplerine yetişme çabası beni ışıklı caddelerden ve göz alıcı vitrinlerden uzak tuttu.

Yazı, hayatın yönünü ve dokusundaki bağları açığa çıkarınca görülür ki yansıttığı evren, hayat ve insan Allah’ı yüceltmektedir. Yazı ve aymazlık hiçbir zaman hiçbir yerde bağdaşmaz; fark edildiğinde yazı değersizleşir.

Kitap ve yazı, uyandırır, iyilik ekseninde harekete geçirir! İnsan kitapla aydınlanır ve arınır. İyi okur ışıldar.

Okumamak ya da bu anlama gelecek yanlış okumak ise uyutur, karartır ve çürütür.

Yazmanın etkisini hem yazan, hem yazı, hem de okuyan açısından değerlendirmek gerekir. Yazar açısından tanıklık ve yüceltme; yazı açısından hakikate çağrı ve okur açısından da tanıklık ve yüceltme deneyimlerini yinelemedir.

Yazar olarak benim için yazı, öncelikle paylaştığım kültürün tutunduğum hayatla bağların korumaktır. Yazı sonra edeple kendimi ifadedir. Hayata ibadet anlamı katma aracıdır aynı zamanda yazı.

Hayatı açıklamalıydım.

Bu başka bir sanat dalıyla da yapılabilirdi kuşkusuz, ama benim gücüm yazıya yetti.