Kitap yeniler..

Ben mutluluğu her yerde aradım.. Nerede buldum dersiniz? Mutluluğu, evde, loş bir köşede okunan Mushaf'ın başında buldum.

Kitap, kafamıza balyoz indirilmiş gibi bizi uyandırmıyor ise okuma zahmetine neden girelim ki?

Bizi bu yalan dünyada sözde mutlu kılsın diye mi?
İnsanlar, sorumluluktan, kitaptan, bilgiden, düşünceden ne kadar uzaklarsa, o denli mutlu oluyor.
Kitaplar, yazarlar, düşünen insanlar, deneyim küpü yaşlılar sıkıcı bulunup her ortamda dışlanıyor sanki.
Okumayan biriyle konuşmaya kalkarsa bir yazar, daha ilk cümlesinde susturuluyor, dinlemeye itiliyor.
Boş tenekenin, içi boş davulun çok gürültü çıkarması gibi, boş insanlar ne çok konuşuyor öyle. Televizyon ekranlarını, gazete sayfalarını, radyoları, boş insanların ipe sapa gelmez laflarıyla dolduruyorlar ya delirecek gibi oluyorum..
Sosyal medya denilen bir alan açıldı, herkes okur yazar oldu.. Her konuda herkes ileri geri o kadar çok laf üretiyor ki işin aslını bilenler hatırlanmıyor bile.
Kitap hayattan kovulalı çok oldu. İnsan kitapsız, düşüncesiz yaşamayı özgürlük sanıyor.
Çok satan, yaygın okunan kitaplar da bilgi kirliliğinden ruh zehirlenmesine yol açıyor.
Ezel ile ebed arasında, dile dokunup nemlendirilen işaret parmaklarıyla sayfaları çevrile çevrile bitirilemeyen, çağlar üstü Kitab'ı gel de sevme..
Dönüp dönüp gelinen güzel kitap. Bereketli kitap.
Kitap, içimizdeki bahçeye gelen bahar olmalı.
Işığı ruhumuzun en karanlık köşelerine kadar ulaşan bir güneş olmalı kitap..
Kitap yüreklerdeki donmuş denize inen balta olmalı.
Öldürüp diriltmeli kitap, her okuyuşta yenilemeli insanı.
Kitap dediğin evleri yenilemeli; mahalleleri, ilçeleri ve şehirleri yenileyebilmeli.. Kitap medeniyet bahşetmeli okuyucularına.
Kitap, bugünü ve sonsuz geleceği güvenceye almalı, ölüm sonrası geleceği de kuşatmalı.
Durup düşünüp Kur'an-ı Kerim'den başka kitap yok, diyorum.
Şu dünya denen gurbette, yakamızı kurtaramadığımız, sürekli canımızı yakan hengamede Kur'an-ı Kerim'den başka çalacak kapı yok ki..
Kur'an-ı Kerim olmasa, Allah'ım, Seni nasıl arayacaktım?
Yalnızlıktan, acizlikten ve karanlıktan ölürdüm herhalde..