İzler Ve Yansımalar - 28

“... insan anladı ki cennet de cehennem de seçimli ve özgülüdür.”

İnsan anladı ki

İnsan anladı ki bir dert niçin diz dize, bir ders niçin göz göze anlatılmalı. Dizlerden bağımsız derdin ve gözlerden uzak dersin bıraktığı bir boşluk varmış, derdi de dersi de eksik bırakırmış. Türkü yalan söyler mi hiç?

Şehirler insanlar için kurulmuştur.
Bazen birbirimize dar ettiğimiz sokak, cadde, meydan ve parklar insan olmadan bir hiçmiş; boş, sessiz, eskimiş...

İnsan anladı ki bazen kalbini daralttığı, kirlettiği, gölgelediği bazen de keşke yanımda olmasaydı dediği bile bir boşluk dolduruyormuş ve olmayınca o boşluk bir hoşluk da vermiyormuş.

İnsan anladı ki dünyanın cennet yüzü de cehennem yönü de bir insandan başlayıp bir başka insana yürüyor. Yürüyüşü hep cennet yüzüne yapmak ne kadar da gerekli ve acilmiş. Zaten cehennemin kendine bile faydası yokmuş.

İnsan anladı ki hiçbir taklit veya telafi aslının yerini tutmuyormuş. Resmiyetin “ aslı gibidir” evrakında ciddi bir tasdik araması da bundanmış.

İnsan anladı ki anladıklarımı unutmazsam, bir anlam daha olacak benimle; ama unutursam yine seçimli ve özgülü bir tercih çıkacak karşıma.

Ve her tercih yine ve yeni bir vazgeçiş olacaktır.