Çocuğu Oyunun Dışında Bırakmak

cocuk.jpg

Çocuğu Oyunun Dışında Bırakmak

Maarifin Kalbinde Oyun – 2

Bir okul bahçesinde çocukların oyun oynadığını düşünelim. Koşanlar, gülenler, arkadaşlarıyla yarışanlar, oyun kuranlar…

Peki, o bahçede oyuna katılamayan bir çocuk varsa ne düşünmeliyiz?

Eğitimde fırsat eşitliğini konuşurken çoğu zaman okula erişimi, derslikleri, öğretmenleri ve eğitim materyallerini gündeme getiriyoruz. Oysa çocukların oyun hakkı da fırsat eşitliğinin ayrılmaz bir parçasıdır.

Millî Eğitim Bakanlığının “Maarifin Kalbinde Oyun” yaklaşımını değerlendirirken üzerinde özellikle durmamız gereken konulardan biri, bütün çocukların bu sürece katılabilmesidir.

Çünkü her çocuk aynı şekilde öğrenmez, aynı biçimde iletişim kurmaz ve aynı oyunlara aynı yollarla katılmaz.

Otizmli bir çocuk, fiziksel yetersizliği bulunan bir öğrenci ya da farklı gelişim özelliklerine sahip bir çocuk da oyun alanında kendisine yer bulabilmelidir. Bunun için bazen oyun kurallarını değiştirmek, bazen materyalleri uyarlamak, bazen de çocuğun iletişim biçimini anlamak gerekir.

Asıl mesele çocuğu oyuna uydurmak değil, oyunu çocuğa ve bütün çocuklara uygun hâle getirmektir.

Özel eğitim alanında üzerinde durduğumuz temel gerçeklerden biri şudur: Her çocuk öğrenebilir, gelişebilir ve kendisini ifade edebilir. Ancak bunun için çocuğun ihtiyaçlarına uygun fırsatların oluşturulması gerekir.

Oyun da bu fırsatların en doğal olanlarından biridir.

Birlikte oyun oynayan çocuklar birbirlerini tanır. Farklılıkların korkulacak ya da uzak durulacak şeyler olmadığını yaşayarak öğrenir. Arkadaşlık kurar, yardımlaşır ve birlikte başarmanın mutluluğunu paylaşır.

Bu nedenle kapsayıcı oyun yalnızca özel gereksinimli çocuklar için değil, bütün çocuklar için bir eğitim fırsatıdır.

Burada ailelere, öğretmenlere, okul yöneticilerine ve yerel yönetimlere önemli sorumluluklar düşüyor. Okul bahçelerinin erişilebilir olması, farklı gelişim özelliklerine uygun oyun materyallerinin bulunması, öğretmenlerin desteklenmesi ve mahallelerde güvenli oyun alanlarının oluşturulması gerekiyor.

Adana’dan İstanbul’a, Van’dan Edirne’ye kadar bütün şehirlerimizde çocukların birlikte oynayabildiği alanlar oluşturmalıyız.

Çünkü bir çocuğun oyunun dışında kalması, yalnızca bir etkinliği kaçırması değildir. Arkadaşlık kurma, iletişim geliştirme, kendini ifade etme ve toplumsal yaşama katılma fırsatlarının da sınırlanmasıdır.

Maarifin kalbinde oyun varsa, bu oyunda her çocuğa yer olmalıdır.

Eğitimin gerçek başarısı, yalnızca hızlı öğrenen, yüksek not alan veya yarışlarda öne çıkan çocuklarla ölçülemez. Kendisine fırsat sunulan, farklılıklarıyla kabul gören ve toplumun bir parçası olduğunu hisseden çocuklarla da ölçülür.

Bir çocuğu oyunun dışında bırakmak, aslında onu hayatın dışında bırakma riskidir.

Hiçbir çocuk farklılıkları nedeniyle oyun arkadaşlarından, okul bahçesinden ve çocukluğun sevincinden mahrum kalmamalıdır. Çünkü eğitimde gerçek eşitlik, her çocuğa aynı şeyi vermek değil, her çocuğun ihtiyacı olan fırsata ulaşmasını sağlamaktır.

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Ahmet Karaca Arşivi