İzler Ve Yansımalar - 26

“... bütün dereler aynı denize döküldüğünden, sadece deniz bilir her derenin suyunu.”

Herkesin Mektubudur, Görülmüştür

“Noksan olduğundan insandır.”
Tüm muradı noksanlığını bilip gücü yettiğince bu noksanlıklarını tamamlamaktır, insan olanın.
Ben bildim, kimse bilmedi; ben doğru söyledim, kimse söylemedi; ben hep haklıydım, diğerleri değildi, bütün haklar benimdi, diğerlerinin hiç hakkı yoktu; dünya benim için dönüyor, diğerleri neden var ki diye düşünmek nokta nokta bizi tamamlamak yerine; nokta nokta bizi noksanlaştırır, nokta nokta kalp aynasını karartır. ( Her asker farklıdır; ama mektuplarının hepsi komutan tarafından okunduktan sonra dağıtılır.)

Başkasında gördüğüm ne kadar eksiklik varsa yarısı benim mi acaba? Yaptıklarım, isteklerim başkasını eksiltiyor mu, tamamlıyor mu sorularıdır asıl imar edecek olan; çünkü gözümüz her şeyi tam görmeden, kalbimiz tamamlanmayacak.

İnsan bilir ki başkasına tuttuğu ayna kendini göstermez; kalpten bir ayna değilse. Ne büyük bir bahtiyarlık olurdu, baktığı her yerde insanın kendini görmesi. Ağlayan bir çift göze omuz, gülen bir çift göze tebessüm olması. O nasip de herkese yazılmamıştır; ama dua kapısı da açık... Bizim de duamız odur ki dua kapısı dolsun boşalsın, dolsun boşalsın. Hikmetinden ve rahmetinden ümit kesilmeyen, herkesin kalbine müjdeyi muştulasın. Biliriz ki O’nun her şeye gücü yeter.

Denizden bir kova alıp denizi boşaltıyorum demek eziyet, denize bir kova daha boşaltıp denizi dolduruyorum demek meziyettir, belki de.