İzler Ve Yansımalar - 61 / 61 / 61

“...hırsına değil, sırrına; inadına değil, imanına, aldanmalara değil, adanmalara; kalıbına değil, kalbine yenilenler ve inananlar kazanmıştır.”

Kalbine Yenilenler Kazanmıştır

İnsan, insana yetişir; insanı, insan yetiştirir.

Korktuğunuz insandan, koştuğunuz insana; bıktığınız insandan, baktığınız insana; güldüğünüz insandan, öldüğünüz insana... Hep aynı şarkının sözleridir. Ya şarkı değişecek ya da sözleri; hepsi insandan içeri...

Bakmayın siz, dışarıda yürüdüğüne insanın; aslında tamamen bir iç yürüyüşüdür, insan.

Dili elinde, gönlü dilinde, yüzü sözünde yürür.

Durduğu yer de vardığı yer de gölgesine düşer.

Sevinci, hüznü, kavuşmaları, ayrılıkları, heyecanı, korkusu gölgeye dahildir.

Harcayarak biriken, çoğalan tek şey bahşedilen servettir. Var edenin verdiğine inanılarak muhtacın bir eksiğini tamamlamak, sendekini artırır. Mana ise harcayarak, atarak, karalayarak, sererek çoğalmaz ve derinleşmez; tam tersi gizleyerek, örterek, öğütleyerek, bağışlayarak, uyararak, dertleşerek, birlikte ağlamayı ve gülmeyi başararak çoğalır ve derinleşir. Hırsına değil, sırrına; inadına değil, imanına; aldanmalara değil adanmalara; kalıbına değil, kalbine yenilenler ve inananlar kazanmıştır. “ Yenilgi, yenilgi büyüyen bir zaferin” sırrı da belki budur: kalbe yenilmek. Ondandır bu yolda mağlupların aslında galip ilan edilmesi. Sadece kalbine yenilenler bilir, ağlayarak yorulmayı; çünkü o yorgunluk aslında yoğrulmadır, doymadır, olmadır.

Ve kalbi olanlar zafere en yakın olanlardır.