Prof Dr.Jane Clark, günümüz çocuklarını “kutulanmış çocuklar” olarak nitelendirir:

“Bu kutulanmış çocuklar, giderek daha fazla araba oturaklarında, mama sandalyelerinde ve hatta televizyon izlemek için yapılmış bebek oturaklarında zaman geçiriyorlar. Küçük çocuklar dışarı çıktığında genellikle, yine bir çeşit kutu olan pusetlere konuyor ve yürüyen ya da koşu yapan anne ve babalar tarafından itilerek hareket ettiriliyor. Çocuk kutulama işlemleri, büyük ölçüde güvenlik amacıyla yapılıyor olsa da, çocukların uzun süredeki sağlıkları riske atılıyor.”

Unutmayalım ki çocukluğun ilk dönemleri en kritik dönemlerdir. Hem fiziksel, hem zihinsel, hem de ahlâkî boyutta temeller, 0-6 yaş arasında atılmaktadır.

Bilim adamları doğadaki yeşilin insanı dinlendirdiğini söyler ve zihinsel rahatlama için bol bol yürüyüşü tavsiye eder. Bırakın çocuklarımızın ayakları toprağa değsin. Çocuklarınızın toprakta çıplak ayakla koşmasına izin vermek, bağışıklık sistemlerini güçlendirmeye, alerjilerden kurtulmaya ve stres seviyelerini kontrol etmeye yardımcı olabilir. Üstelik tüm bunların yanı sıra çocuklarınızın zihinsel olarak güçlü olmasına yardımcı olabilir.

İşte bu yüzden çocuklarımız doğal şekilde büyüyüp gelişebilsin diye her fırsatta manevra alanları genişletilmeli, hatalar yapmasına müsaade edilmeli, ancak elimizi üzerinden çekmeyerek olabildiğince sosyalleşmesini sağlamak biz ebeveynlerin sorumluluğu olmalıdır.

Çocuklarımızın büyüme esnasında karşılaşacakları olumsuzlukları, başka çocuklardan uzak tutarak törpülemeye çalışmak doğru bir hareket değildir.

Ebeveynlerin, çocukları kaç yaşında olursa olsun yönlendirme eğiliminin olduğu bir gerçektir.

Bu, çocuklarımızın yapması muhtemel hataları en aza indirgemek için başvurulan bir yöntemdir. Burada dikkat edilmesi gereken husus, yaşına uygun olan davranışın tercih edilmesidir.

Hz. Ali (r.a.)’ efendimiz,:“Yedi yaşına kadar çocuğunuzla oynayınız, on beş yaşına kadar arkadaş olunuz, on beş yaşından sonra onunla istişare ediniz.” demektedir.

Bireyselleşme yolculuğunda kaliteli arkadaşlık kurduğumuz evladımızı ayrı bir birey olarak görmemiz gerekir.

Unutulmamalıdır ki, hayatın bazı evreleri sadece o an da kalmayıp bütün hayatımıza etki edebilmektedir.

Kalın sağlıcakla

Sait ÖZDEMİR
Uzman Psikolojik Danışman