Mücadele Birliği Hareketi'nin başlangıcından bu güne yarım asırdan altı fazla oldu. Ayrı kalanların ayrı kalış tarihlerinden bu güne kırk sene, otuz sene. yirmi sene gibi uzun bir zaman geçti. Ayrı düşsünler, devam etsinler aralarında sevgi ve saygı canlı sürdü.

Ayrılışları ister sessiz olsun, ister büyük gürültü ile olsun bu değişmedi. Ayrılanlar büyük ekonomik sıkıntılar çekseler bile bu değişmedi.

Bir örnek arz edeyim. Rahmetli Necmettin Erişen Hareketten 1978'de ayrıldı. Hem büyük gürültü ile, hem de eğitim çağında altı çocuklu bir baba olarak belki hepimizden fazla sıkıntı çekti. Bu şartlarda, hareketten uzak kalmış birinin şunu yapması düşünülemez. Tarihini bilmiyorum ama rahmetlinin ağzından dinledim.

"Aykut Edibali ile görüştüm ve sonra Yavuz Arslanargun ile görüştüm. Bu ikisini buluşturmaya, kucaklaştırmaya çalıştım. Aykut'un eşi de müzahir oldu." Her iki liderden de yaşça büyüktü. Aykut Abi bazan "Necmettin Abi" diye hitap ederdi. Necmettin Erişen teşebbüsünün sonucunu şöyle anlattı. "Aykut, barışmaya istekli idi, Yavuz, yanaşmadı. Suçlamadım, umudu çok kırılmıştı."

Buna hem şaşırdım, hem de çok takdir ettim. Her iki vefat eden arkadaşımızın da ruhları şad olsun.

Bazı arkadaşlar beni takdir ederken, ayrılık sıkıntısını ve acısını tatmış biri olarak, kimseyi suçlamadan yazmama, hayret ettiklerini ifade ediyorlar. Ben de hayret ediyorum ama mücadelecilik işte budur. Allah sevgi ve saygımızı daim eylesin.