Cumartesi Yazıları - 62

“... söylenen her sözün üzerinde, içinden çıktığın kalbin elbisesi vardır.” (A.İskenderi)

1.
İÇİN AYNADIR

Onun için her söz, her göz sensin. Söylediğin de sensin, gezdiğin de. Belki de bunun içindi uluların : “Üslûb-ı beyan, ayniyle insan.” diye haykırmaları. Sözümüzün ve söylemlerimizin ömrü; anlık,günlük, aylık, yıllık, asırlık olabilir. Seçim bizim. Gerçek şudur ki: Kalp yaşlanmaz. Hem içinde olmalı hem de içinden gelinmelidir.

2.
GEMİ

Kırk bir kişilik yer vardı. Çok önceden duyurulmuştu. Aynı gemiye binmek için kendilerinin, sevdiklerinin,ailelerin ve akrabalarının isteğiyle doksan yedi kişi harekete geçti. Aileler ve akrabalar; tanıdıklarının ille de gemide olmasını istiyorlardı; ama gemi kırk bir kişilikti. Kaptan kendi seçtiklerini de alsa, ailelerin ve akrabaların belirlediklerini de alsa , mutlaka gemiye binemeyecekler olacaktı. Her kaptan; taşıdıklarının derdini, taşıyamadıklarının da göz rengini bilirmiş. Dert yanında, gözler içinde olurmuş. Bir sonraki limana kadar...

3.
SAHNE KÜÇÜK, OYUNCULAR BÜYÜK

Aslında herkes biliyor ki hayat sahnesi oldukça küçük; ama her bir oyuncu dev... Hayata yeni başlanan sahneden, son sahneye kadar neler yaşandığını seyirciyle beraber izleyebilsek sahnemizin ne kadar küçük, süremizin ne kadar az olduğunu anlayacağız. Hep aynı yerden baktığımız için mi renkler değişmiyor acaba? Sahne, oyuncu ve seyirci; parçalanmış tamamlayıcılar. Oyuncu oynadığının oyun, seyirci izlediğinin oyun olduğunu unutup gerçeğe yorunca büyük sahne küçük sahnede kayboluyor.

4.
EVE DÖNEN ADAM

Dışarı hep dış; ev içtir, içeridir.

Hayati Koca

21.07.2018, Adana