Bir insanı kaybetmeden önce onların kıymetini bilmenin, bir insanın yokluğunda onun değerli olduğunu anlamanın ne kadar önemli olduğunu, Pazar günü anneler gününde daha iyi anlamış olduk. Herkes annesine engüzel dileklerini elinden ve gönlünden geldiği gibi göstermeye çalıştı.

Yaşarken kıymetsiz biriymiş gibi davranılan, hakkı verilmeyen, hatta hakkı yenilen insanlara ölümünden sonra, ortaya dökülen dramatik cümleler, vicdan sızlatan sözler ve yürek hoplatan methiyeler bir anlam ifade etmediğini birkez daha yaşamış olduk.

Zaman zaman bizlerde şahit oluyoruzbazı insanların en az tahammül gösterdiği, sesini pervasızca yükseltebildiği, rahatlıkla kırabildiği, terbiyesizce ve kırıcı davranabildiği, kendi eksiklerini ve hayal kırıklıklarının tek sorumlusu olarak gördüğü kişiler aslında kendilerini sevdiklerinden en çok emin oldukları kimseler olduklarını görüyoruz.

Onların bizi sevmeleri, sevgilerini çıkar gözetmeksizin göstermeleri, sanki bizim onları rahatlıkla ve hoyratça üzebilmemiz için bize verilmiş ‘sınırsız bir hak.’gibi görebiliyoruz.

Son bir kez daha düşünelim bakalım…

Herkesin yokluğundan şikayet edip ümitsizce aradığı ancak bizim bulup da kolayca harcayabildiğimiz ‘sevgiyi’ koruma adına, bizi sevenlere en son ne tür bir iyilik veya güzellik yaptık?

Bize duydukları sevgiden dolayı onları en son ne zaman cezalandırdık veya ne zaman ödüllendirdik?

Etrafınıza bakın.Yanınızda sizi candan ve gönülden çıkarsızca seven kaç tane insan insan var görmeye çalışın.

Sonra bu insanlara sizin ne kadar değer verdiğinizi göstermeniz gereken saygıyı ne kadar gösterip göstermediğinize bir bakın.

Ya da tam tersi…

Size sundukları sevgiyle güçlenip insan olduğumuzu en son ne zaman hissettik ve de hissettirdik bu insanlara?

Sevdiklerimizin yaşarken kıymetini bilmek zorundayız. Buna vefa denmez sadece. Buna insana değer vermek denir. Buna saygı, nezaket ve kadirşinaslık denir.

Etrafınıza bakın. Henüz yaşıyorken, kıymetli olduğunu düşündüğünüz insanları tespit edin. Sonra yanına gidin ve ona ne kadar kıymetli biri olduğunu, ne kadar iyi biri olduğunu söyleyin.

Bizde insan ölünce musalla taşının yanına gidip, ‘iyi biliriz, şahidiz’ deriz.

Neden yaşarken bunun yapmayalım?

Anneniz, babanız, akrabalarınız, dostlarınız, sevdikleriniz… etrafınızda çok değerli insanlar var. Yaşarken kıymet bilin. Öldükten sonra kıymeti olmuyor.

Kalın sağlıcakla

Sait ÖZDEMİR

Uzman Psikolojik Danışman

www.saitozdemir.net