MÖ 500'lerde yaşamış bir oyun yazarı Aeschylus’un öğrenme ile ilgili güzel ve doğru bir sözü var: “İnsanlar acı çekerek öğrenirler. ”diyor.

İnsan acısı kadar insan olur. Sevinci ile de insanların arasına karışır, bütünleşir.Olgunlaşır kişiliğini bulur.

 “Acı çekmek ruhun fiyakasıdır” diyen şair ne kadar da haklıdır, değil mi?  

Acı, kişiyi harekete geçiren önemli etkenlerden biridir. İnsanlar duygusal olarak etkilendiği bir olay karşısında tepkisiz kalmayarak onu değiştirmeye çalışır.

Lübnan asıllı Amerikalı ressam, şair ve filozof Halil Cibran, insanın kendi acılarını algılayarak onlarla başa çıkabilmenin yolunu ve olgunlaşma sürecini şöyle dile getirir.

“Acınız anlayışınızı kaplayan kabuğun kırılmasıdır. Nasıl ki; bir meyvenin yüreğinin güneşi görebilmesi için kabuğunun çatlaması gerekiyor, acı da insan için odur”, der.

 Acı çekmek, insan olmanın, akla ve bilince sahip olmanın ve en nihayetinde ise; bir kalbe sahip olmanın karşılığıdır. Hissedilen ve algılanan dünya, acıların sınırlarını çizer. İnsan, diğer canlılardan farklı olarak, tüm evreni algılama kapasitesine sahiptir ve belki de bu nedenle, tüm evrenden daha çok acı çeker.

Jackson Pollock 1 Ağustos 1956 tarihinde ABD'de doğmuştur. ABD'li ressam, Pollok, “dünkü acılar, bugünkü sevinçlerin kaynağını oluşturur.” diyerek, neredeyse, sevinçler için acıların şart olduğunu öne söylüyor.

 Cicero, “Acı tanımamış olmak, büyük bir acıdır.” diyerek, kişilerin hiç acı çekmemiş olmalarının acı bir durum olduğuna vurgu yapıyor.

Sözümüzü Hz Mevlana’nın şu güzel duası ile bitiriyorum.

“Acıya sabredersin, adı metanet olur, insanlara” sabredersin adı hoşgörü olur, dileğe” sabredersin adı dua olur, duygulara” sabredersin adı gözyaşı olur, özleme” sabredersin adı hasret olur, sevgiye” sabredersin adı aşk olur.  Mevlana Celâleddin Rumi.

Kalın Sağlıcakla.

Sait ÖZDEMİR

Uzman Psikolojik Danışman

www.saitozdemir.net