Sessizlik iyidir.

Yalnızlık korkutucu değil, rahatlatıcı gelir bazen insana.

Nefes aldığımızı hissederiz. Kimseyi aramak kimseyle konuşmak istemeyiz.

Kalabalıklar içinde boğulduğunu hissettiği anda sessizliğin sesini dinler insan.

Kendi kendine yalnız yetebilen biri olup olduğunun farkına varır.

Kendine yetmek, kimseye ihtiyaç duymadan yaşamak değil;

Kendini merkeze alarak, duygusal bütünlüğünü koruyabilmektir.

Psikolojiye göre kendine yetebilmek, içsel kaynaklarını fark etmek ve duygusal doyumu kendi içinde bulabilmek anlamına gelir.

Yani dışarıdan onay, sevgi veya ilgi beklemeden:

"Ben yeterliyim, varlığım değerli." diyebilmektir

İçimizde bazen büyük bir boşluk hissederiz. Bir şeyler eksik bir şeyler yarımdır sanki. Yaşadığımız birçok duyguyu anlamlandıramadığımız olur bazen.

Sanki bir şeyler arıyoruz da bulamıyoruz gibi.

Biz yaklaştıkça o uzaklaşıyor da bir türlü ona ulaşamıyoruz gibi gelir bize.

Bazen yaşadığımız olayların bizim ellerimizin arasından kayıp gittiğini hiçbir şey yapamadan durup izlediğimizi düşünüyoruz.

Geriye dönüp baktığımızda kendimiz için hiçbir şey yapmadığımızı görüyoruz.

Hep başkaları için çabalamış hep başkaları mutlu olsun diye uğraşmışız gibi gelir.

Ardımıza dönüp baktığımızda bu yaşadığımız hayat benim hayatım mı yoksa ben bu sahnede sadece bana verilmiş rolü oynayan bir aktör müydüm diye sorarsınız kendinize.

Yaşadığım birçok şey benim için birer tecrübe aslında, iyisiyle kötüsüyle artık eskisinden daha güçlü olduğumu hissediyorum.

Yaşayarak öğrendiğim en önemli şey, insanın kendi kendine yetebilmesi, yalnızken kendin ile baş başa kaldığında yaptığı şeylerden keyif almasıdır.

Kimseye, kimsenin vereceği geçici mutluluklara muhtaç olmadan yaşamalı insan.

Asıl kalıcı mutluluk, kendi içimizde yakaladığımız mutluluk, kalbimizin ve ruhumuzun şifası bizim elimizde.

İyileşmeye ilk olarak kendimizle barış içinde yaşayıp kendimize saygı duymak ile başlamalıyız…

Kalın Sağlıcakla

Sait ÖZDEMİR

Uzman Psikolojik Danışman