Annelerin evlat nöbeti

ASİM(Adana sivil insiyatif meclisi) bir heyet olarak Diyarbakır'da, çocuklarının HDP tarafından dağa gönderildiği gerekçesiyle evlat nöbetini sürdüren anneleri ziyaret ettik.

Yaşlı bir kadın Türkçe bilmiyor yanındaki beyefendiye soruyoruz, biraz bilgi alabilir miyiz diye..

Oğlum gideli yirmi beş yıl oldu, bir umut geldim diyor, dalgın ve derin bakışlarına ara veriyor gözlerimize odaklanarak döner gelir mi acaba diye oda bize soruyor!

Ana yüreğinde kopan feryadın dışa vurumu acıtıyor içimizi…

Ya oğlunu davul zurna dualarla askere gönderen anaların acıları, çocuklarının ölüm haberini aldıklarında arşı titreten feryatları?

Evlat nöbeti tutan analar ile konuşmaya devam ediyoruz, kimileri istekli dağa çıkmış, kimileri kaçırılmış kimileri ikna edilmiş..

Elinde polis fotoğrafı olan ve hemen onun yanında asker annelerinin yanlarına yanaşıyorum, her ikisi de terör örgütü tarafından kaçırılmış.

Ordu’dan gelen bir anne Irak’a kadar gidiyor ama elleri boş, onun yanında İstanbul’dan gelen kanser tedavisini yarıda kesmiş bir anne daha!

Sonra körpe kızı kaçırılan bir anne tesettürlü bir kız çocuğun fotoğrafını gösteriyor, Kuran yarım kaldı diye gözyaşı döküyor…

Biraz açar mısın diye soruyoruz, kızım on dört yaşındaydı kandırdılar, okuduğu Kuran yarım kaldı onun dağda ne işi var, dört yıldır hasretim en son iki ay önce bir videosunu gördüm üzerinde YPG elbisesi var, halay çektiriyorlardı, diyor.

Kırk birinci annede nöbet için yerini alıyor biz ayrılırken…